ضامن آهو

احادیث امام جواد

قالَ الإمام الجواد (علیه السلام):

مَنِ اسْتَحْسَنَ قَبیحاً كانَ شَریكاً فیهِ. [كشف الغمّه، ج 2، ص 349]
هر كه كار زشتی را تحسین و تأیید كند، در عقاب آن شریک می باشد.

قالَ الإمام الجواد (علیه السلام):

مَنِ اسْتَغْنی بِاللهِ إفْتَقَرَ النّاسُ إلَیْهِ، وَ مَنِ اتَّقَی اللهَ أحَبَّهُ النّاسُ وَ إنْ كَرِهُوا. [بحارالأنوار، ج 75، ص 79، ح 62]
هر كه خود را به وسیله خداوند بی نیاز بداند مردم محتاج او خواهند شد و هر كه تقوای الهی را پیشه خود كند خواه ناخواه، مورد محبّت مردم قرار می گیرد گرچه مردم خودشان اهل تقوا نباشند.

قالَ الإمام الجواد (علیه السلام):

لَنْ یَسْتَكْمِلَ الْعَبْدُ حَقیقَةَ الاْیمانِ حَتّی یُؤْثِرَ دینَهُ عَلی شَهْوَتِهِ، وَ لَنْ یُهْلِكَ حَتّی یُؤْثِرَ شَهْوَتَهُ عَلی دینِهِ. [بحارالأنوار، ج 75، ص 80، ح 63]
بنده ای حقیقت ایمان را نمی یابد مگر آن كه دین و احكام الهی را در همه جهات بر تمایلات و هواهای نفسانی خود مقدّم دارد. و كسی هلاک و بدبخت نمی گردد مگر آن كه هواها و خواسته های نفسانی خود را بر احكام الهی مقدّم نماید.

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

احادیث امام جواد

۱. نیازمندی مؤمن به سه خصلت

قالَ الإمام محمد تقی الجواد(ع ) : الْمُؤمِنُ یَحْتاجُ إلی ثَلاثِ خِصال: تَوْفیق مِنَ اللهِ عَزَّ وَجَلَّ وَواعِظ مِنْ نَفْسِهِ وَقَبُول مِمَّنْ یَنْصَحُهُ .

امام جواد (ع):مؤمن در هر حال نیازمند به سه خصلت است: توفیق از طرف خداوند متعال واعظی از درون خود قبول و پذیرش نصیحت كسی كه او را نصیحت نماید.
بحارالأنوار، ج ۷۲ ، ص ۶۵ ، ح ۳

۲. ملاقات با دوستان

قالَ الامام الجواد(ع ) : مُلاقاةُ الاْخوانِ نَشْرَةٌ، وَتَلْقیحٌ لِلْعَقْلِ وَإنْ كانَ نَزْراً قَلیلاً .

امام جواد (ع):ملاقات و دیدار با دوستان و برادران، موجب صفای دل و نورانیّت آن می گردد و سبب شكوفایی عقل و درایت خواهد گشت، گرچه در مدّت زمانی كوتاه انجام پذیرد.
امالی شیخ مفید، ص ۳۲۸ ، ح ۱۳

۳. بافضیلت ترین عبادت

قالَ الامام الجواد(ع ) : أَفْضَلُ الْعِبَادَةِ الْإِخْلَاصُ .

امام جواد (ع):با فضیلت ترین و ارزشمندترین عبادت ها آن است كه خالصانه باشد.
بحارالأنوار، ج ۶۷ ، ص ۲۴۵ ، ح ۱۹

۴. گوش سپردن به سخنران

قالَ الامام الجواد(ع ) : مَن أصغى إلى ناطِقٍ فَقَد عَبَدَهُ فَإن كانَ النّاطِقُ عَنِ اللّه ِ فَقَد عَبَدَ اللّه َ وإن كانَ النّاطِقُ يَنطِقُ عَن لِسانِ إبليسَ فَقَد عَبَدَ إبليسَ .

امام جواد (ع):هر كه گوش به گفته سخنگويى دهد ، در واقع او را پرستيده است . اگر [آن سخنگو] از خدا بگويد ، خدا را پرستيده ، و اگر از شيطان بگويد ، شيطان را پرستيده است.
تحف العقول، ص۴۵۶

۵. پذیرفتن خواستگار متدین و امانت دار

قالَ الامام الجواد(ع ) : مَنْ خَطَبَ إلَیْكُمْ فَرَضیتُمْ دینَهُ وَأمانَتَهُ فَزَوِّجُوهُ، إِلاَّ تَفْعَلُوهُ تَكُن فِتْنَةٌ فِی الأَرْضِ وَفَسَادٌ كَبِیرٌ .

امام جواد (ع):هر كه به خواستگاری دختر شما آید و به تقوا و تدیّن و امانتداری او مطمئن می باشید با او موافقت كنید و گرنه فتنه و فساد بزرگی در روی زمین پدید خواهد آمد.
تهذیب الأحكام، ج ۷ ، ص ۳۹۶ ، ح ۹

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

حوزه پیشرو سرآمد

مدیریت مرکز حوزه عملیه خواهران استان؛

ابزارهای نوین ارتباطی، فرصتی بی‌نظیر برای نشر معارف در ایجاد تمدن نوین اسلامی فراهم کرده است

به گزارش خبرنگار سازمان بسیج طلاب و روحانیون استان ایلام / امروز ۵ خرداد ماه حجت الاسلام و المسلمین حسین تمرخانی در نشست تبیینی پیام رهبری به مناسبت یکصدمین سالگرد تاسیس حوزه علمیه قم، به نقش محوری این نهاد در تحولات جامعه و تربیت علمای بزرگ اشاره کرد. وی حوزه‌های علمیه شیعه را به عنوان نهادهایی پویا و به‌روز توصیف کرد که همواره الهام‌گرفته از قرآن کریم و کتب نقلی و عقلی بوده‌اند.

تمرخانی با اشاره به انتظارات مقام معظم رهبری از حوزه‌های علمیه، بر لزوم تبدیل این مراکز به کانون‌های علمی با تخصص‌های متنوع و تربیت مبلغین کارآمد تاکید کرد. وی همچنین، حوزه‌های علمیه را خط مقدم مقابله با تهدیدهای دشمن دانست و خواستار ایفای نقش بیشتر این نهاد در تولید و تبیین نظامات اجتماعی شد.

این استاد حوزه علمیه ، با بیان اینکه انقلاب اسلامی برآمده از تلاش‌های امام راحل (ره) و تربیت‌یافتگان حوزه علمیه بوده است، تاکید کرد: «بخشی از نظامات اجتماعی که امروزه در بسیاری از دستگاه‌ها و نهادها می‌بینیم، برگرفته از آثار و اندیشه بزرگان حوزه است.»

تمرخانی با تاکید بر لزوم چابک‌سازی آموزش و توجه به پژوهش و تبلیغ در حوزه‌های علمیه، نقش اساتید را در تربیت طلاب و تحقق پیام تحول‌آفرین مقام معظم رهبری بسیار مهم ارزیابی کرد. وی اظهار داشت: «طلاب ما شاگردان اساتیدی هستند که برای تربیت آن‌ها وقت می‌گذارند و خود اساتید نیز الگو و کانون توجه بیانیه و پیام تحول‌آفرین امام جامعه هستند.»

حجت الاسلام تمرخانی در ادامه سخنان خود، با اشاره به اینکه مقام معظم رهبری مرجعیت سازمانی تشکیل تمدن نوین اسلامی را به حوزه‌های علمیه داده‌اند، این امر را مایه مباهات و در عین حال، تکلیف‌زا دانست. وی با یادآوری نقش تحول‌آفرین حوزه‌ها در طول تاریخ، از جمله بازتاسیس حوزه علمیه قم توسط حضرت آیت‌الله حائری، بر لزوم توجه طلاب و اساتید به فرامین رهبری در سلوک فردی و همگامی با حوزه تاکید کرد.

این استاد حوزه علمیه با اشاره به ابزارهای تبلیغی در اختیار حوزویان، بر حضور موثر در جامعه، مساجد و مراکز فرهنگی برای تبیین معارف الهی تاکید کرد و گفت: «جایگاه ما، جایگاه انبیایی است و ما میراث‌دار انبیا هستیم. بهترین ابزارها را خداوند متعال در باب تبلیغ به ما داده است که یکی از آن‌ها قرآن است.»

حجت الاسلام تمرخانی در پایان سخنان خود، با اشاره به تلاش مسئولان حوزه در پیاده‌سازی پیام تحول‌آفرین رهبری تأکید کرد: امروز، با ابزارهای نوین ارتباطی، فرصتی بی‌نظیر برای نشر معارف الهی فراهم کرده است. این ابزارها باید در خدمت دین قرار گیرند تا اندیشه ناب اسلامی، در پرتو پیام جهانی اسلام، به گوش عالمیان برسد. رسالتی که بر دوش هر فرد آگاه و متعهد نهاده شده، این است که منتظر نباشیم، بلکه اقدام کنیم.

ویهم چنین ابراز امیدواری کرد: که حوزه‌های علمیه روز به روز در تمام عرصه‌ها رشد و تعالی یابند و مردم نیز از برکات این نهاد بهره‌مند شوند.

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

غدیر

سيّد محمود علوى‏نيا (آتش)

ما امتداد جاده سبز غديريم

نسل حضور ساده سبز غديريم‏

ايمان ما آبى، نگاه دين ما سبز

آيينه سجّاده سبز غديريم‏

باور كنيد آبادتر از ما نبينند

وقتى خراب باده سبز غديريم‏

يك آسمان مهريم و شب را مى‏شناسيم

بر خاك غم افتاده سبز غديريم‏

آلاله ‏ييم و در يقين شيعه خود

سرخيم، تا آزاده سبز غديريم‏

پايان اين چشم انتظارى، سبزِ سبزست

تا رهسپار جاده سبز غديريم‏

ما (آتش) جا مانده بعد از كاروانيم

امّا به پا استاده سبز غديريم‏

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

حکمت ۲۱۸ نهج البلاغه

دوستى ناسالم!

امام(عليه السلام) در اين گفتار حكيمانه يكى از نشانه هاى ضعف دوستى و صداقت را بيان كرده مى فرمايد: «حسادت (به دوست) دليل بيمارى دوستى است»; (حَسَدُ الصَّدِيقِ مِنْ سُقْمِ الْمَوَدَّةِ).
«سقم» (به ضم و فتح سين) به معناى بيمارى است. روشن است دوستى وقتى سالم و خالى از غل و غش است که انسان آنچه را براى خود مى خواهد براى دوستش نیز بخواهد و آنچه را براى خویش ناخوش دارد براى دوستش نیز ناخوش دارد و در بعضى از روایات آمده که حد اقل مودت و دوستى همین است.(1) با این حال چگونه ممکن است دوستى با حسد جمع شود.
حسد به معناى انتظار زوال نعمت از دیگرى است و تفاوت آن با رقابت و تنافس این است که حسود، خواهان زوال نعمت از دیگرى است; ولى در رقابت، تنافس و غبطه، شخص سعى مى کند خود را به پاى دیگرى برساند بى آنکه بخواهد چیزى از او کاسته شود.
دوست واقعى کسى است که خواهان پیشرفت و ترقى دوست خود باشد، هرچند تلاش کند خودش نیز به پیشرفت و ترقى برسد، بنابراین آن کس که چنین نیست دوست واقعى نیست و یا به بیان امام(علیه السلام) دوستى او گرفتار بیمارى است.
درباره اهمیت دوستى در روایات اسلامى و همچنین شرایط دوست خوب و نیز وظائف دوست در برابر دوست مطالب زیادى وارد شده است.
امام حسن مجتبى در وصیتى که به «جناده» (ابن ابى سفیان) در لحظات آخر عمر خویش فرمود چنین مى گوید: «فَاصْحَبْ مَنْ إِذَا صَحِبْتَهُ زَانَکَ، وَإِذَا خَدَمْتَهُ صَانَکَ، وَإِذَا أَرَدْتَ مِنْهُ مَعُونَةً أَعَانَکَ، وَإِنْ قُلْتَ صَدَّقَ قَوْلَکَ، وَإِنْ صُلْتَ شَدَّ صَوْلَکَ، وَإِنْ مَدَدْتَ یَدَکَ بِفَضْل مَدَّهَا، وَإِنْ بَدَتْ عَنْکَ ثُلْمَةٌ سَدَّهَا، وَإِنْ رَأَى مِنْکَ حَسَنَةً عَدَّهَا، وَإِنْ سَأَلْتَهُ أَعْطَاکَ، وَإِنْ سَکَتَّ عَنْهُ ابْتَدَأَکَ، وَإِنْ نَزَلَتْ إِحْدَى الْمُلِمَّاتِ بِهِ سَاءَک; با کسى دوستى کن که دوستى با او زینت تو باشد و هنگامى که به او خدمت مى کنى تو را محفوظ دارد و هرگاه که از او کمکى بخواهى یارى ات کند، اگر سخنى بگویى (از روى اعتمادى که به تو دارد) گفتار تو را تصدیق کند و اگر در جایى (به حق) حمله کنى تو را تقویت نماید و اگر دست خود را براى حاجتى به سوى او دراز کنى او دستش را به سوى تو دراز کند و هرگاه نقطه ضعفى از تو ظاهر شود آن را بپوشاند و اگر کار نیکى از تو ببیند آن را بشمارد (و آشکار سازد) و اگر چیزى از او بخواهى به تو بدهد حتى اگر سکوت کنى (ولى نیازمند باشى) بدون مقدمه کمک کند و اگر مشکلى براى او پیش آید تو را ناراحت سازد»(2). (3)
*****
پی نوشت:
(1). کافى، ج 2، ص 169، ح 2.
(2). بحارالانوار، ج 44، ص 138، ح 6.
(3). سند گفتار حکیمانه: این گفتار حکیمانه را زمخشرى در ربیع الابرار و آمدى در غررالحکم آورده اند. (مصادر نهج البلاغه، ج 4، ص 174). این کلام شریف در منابع دیگرى از اهل سنت از على(علیه السلام) با مختصر تفاوت یا اضافاتى نقل شده از جمله حلوانى (متوفاى قرن پنجم) در نزهة الناظر (ص 110) و زرندى حنفى (متوفاى 750) در نظم درر السمطین (ص 160) آورده اند و تفاوت متن روایت نشان مى دهد آن را از منبع دیگرى جز نهج البلاغه اخذ کرده اند.

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

ایران

شعر ایران از ملک الشعرای بهار

ای خطـه ایران مـیهـن ای وطـن من
ای گشته به مهر تو عجین جان و تن من

تا هست کنار تو پر از لشگر دشـمن
هـرگـز نـشـود خــالـی از دل مــحـن من

دردا و دریغا که چنان گشتی بر برگ
کـز یــافـتـه خـویـش نـداری کـــفـــن من

بـسـیـار سـخـن گـفتم در تعزیت تو
آوخ که نـگــریـــانــد کـس را ســـخــن من

و آنـگاه نیوشند سخن‌های مرا خلق
کـز خـون مـن آغـشـتـه شود پیرهن من

و امروز همی گویم با محنت بسیار
درد او دریـــغـــا وطــــن مـن وطــــن من

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

بقیع

این بقیع چه روزهای رو به خودش ندیده ..

این بقیع رازهای خفته در قبرهای خود دارد…

این بقیع گذشته اسلام در قبرهای خود دارد…

این بقیع عزت اسلام در قبرهای خود دفن کرده

اگر تاریخ شناسان سرگذشته این قبرها از گمنام بودند در بیاورند. خدا میداند که اسلام چگونه توسط پیامبر خدا و صحابه های رسول خدا و اهل بیت رسول خدا( ائمه اطها) حفظ شده.
و همچنین انواع روایت های جعلی بزرگان اهل سنت و بزرگان شیعیان در مورد گذشته اسلام بیان کرده اند.که انحراف های فراوان در دین اسلام ایجاد کردند تا باعث انواع فرقه های ضاله چه شیعه و چه سنی بشوند… دیگر برا مسلمانان معنایی ندارد…
و مسلمان گذشته اسلام طبق گذشته قبرهای بقیع و سرگذشت ائمه اطهار و اهل بیت رسول خدا میپذیرد و قرآن گواه مسلمان بودند خود میداند.

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

شرح حکمت 220 نهج البلاغه

سوء ظن درباره دوستان ثقه ظلم است:
امام(علیه السلام) در این کلام حکیمانه، به نکته قابل ملاحظه اى مربوط به روابط اجتماعى اشاره مى کند و مى فرماید: «داورى در حق افراد مورد اطمینان، با تکیه بر گمان، عدالت نیست»; (لَیْسَ مِنَ الْعَدْلِ الْقَضَاءُ عَلَى الثِّقَةِ بِالظَّنِّ).
مى دانیم یکى از دستورات قرآنى و روایى این است که در حق مسلمانان سوء ظن نداشته باشید. قرآن مجید مى گوید: «(یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا اجْتَنِبُوا کَثِیراً مِّنَ الظَّنِّ إِنَّ بَعْضَ الظَّنِّ إِثْمٌ); اى کسانى که ایمان آورده اید از بسیارى از گمان ها بپرهیزید، چرا که بعضى از گمان ها گناه است».(1)
در حکمت 360 نیز بر این معنا تأکید شده است. آنجا که امام(علیه السلام) مى فرماید: «لاَ تَظُنَّنَّ بِکَلِمَة خَرَجَتْ مِنْ أَحَد سُوءاً وَأَنْتَ تَجِدُ لَهَا فِی الْخَیْرِ مُحْتَمَلاً; هر سخنى که از دهان کسى خارج شد تا احتمال صحت در آن مى دهى حمل بر فساد مکن». دلیل آن هم روشن است، زیرا سوء ظن پایه هاى اعتمادِ عمومى را که سرچشمه همکارى است متزلزل مى سازد.
حال اگر آن شخصى که انسان به او سوء ظن پیدا مى کند کسى باشد که سوابق حسنه او بر ما روشن است و در یک کلمه به تعبیر امام(علیه السلام)، «ثقه» محسوب شود به یقین قضاوت درباره چنین شخصى با ظن و گمانِ بدون دلیل، عادلانه نیست.
بعضى از شارحان نهج البلاغه این گفتار حکیمانه را به صورت مسئله اى اصولى (اصول فقه) عنوان کرده اند و آن این است که هر گاه مطلبى به دلیل معتبر ثابت شود، عدول از آن جز با دلیل معتبر جایز نیست و حدیث معروف باب استصحاب: «لا تَنْقُضِ الْیَقینَ بِالشَّکِ»(2) را اشاره به آن مى دانند.
بعضى از شارحان نیز قضاء را در اینجا به معناى قضاوت مصطلح; یعنى داورى براى فصل خصومت گرفته اند که قاضى نمى تواند در برابر شخص مورد اعتماد، با ظن و گمانش قضاوت کند. ولى ظاهر این است که این حدیث شریف معناى وسیع و گسترده اى دارد و اشاره به یک مفهوم گسترده اخلاقى است که عدالت در آن مانع از داورى درباره اشخاص مورد اعتماد به ظن و گمان مى شود.
البته افراد متهم; یعنى کسانى که سوء سابقه دارند یا ظاهر آنها ظاهر قابل اعتمادى نیست از این حکم خارج اند. البته نه به این معنا که انسان بى دلیل آنها را متهم کند، بلکه به این معنا که انسان از آنها احتیاط نموده و بر حذر باشد. شبیه این گفتار حکیمانه احادیث دیگرى است که با تعبیرات متفاوتى این موضوع را دنبال مى کند: در غررالحکم از آن حضرت نقل شده که فرمود: «سُوءُ الظَّنِّ بِالْمُحْسِنِ شَرُّ الاْثْمِ وَأقْبَحَ الظُّلْمِ; سوء ظن به نیکوکار بدترین گناه و زشت ترین ستم هاست».(3)
در حدیث دیگرى در همان کتاب مى خوانیم: «سُوءُ الظَّنِّ بِمَنْ لا یَخُونُ مِنَ اللُّؤْمِ; سوء ظن به کسى که خیانت نمى کند نشانه پستى و لئامت است».(4)
در حدیث جالب دیگرى در همان کتاب آمده است که امام(علیه السلام) مى فرماید: «شَرُّ النّاسِ مَنْ لا یَثِقُ بِأحَد لِسُوءِ ظَنِّهِ وَلا یَثِقُ بِهِ أحَدٌ لِسُوءِ فِعْلِهِ; بدترین مردم کسى است که به سبب سوء ظنى که دارد به هیچ کس اعتماد نمى کند و (نیز) هیچ کس به سبب سوء فعلش به او اعتماد ندارد».(5)
کوتاه سخن این که از نظر آداب اخلاقى افزون بر مباحث قضاوت و احکام اصولى هرگاه کسى به وثاقت شناخته شد، سوء ظن نسبت به او کارى ظالمانه است.(6)
*****
پی نوشت:
(1). حجرات، آیه 12 .
(2). وسائل الشیعه، ج 1، ص 245.
(3). غررالحکم، ح 5672 .
(4). همان، ح 5673 .
(5). غررالحکم، ح 5675 .
(6). سند گفتار حکیمانه: بنابر گفته خطیب(رحمه الله) در کتاب مصادر، زمخشرى این کلام شریف را در کتاب ربیع الابرار نقل کرده است. (مصادر نهج البلاغه، ج 4، ص 175). این گفتار حکیمانه را مرحوم صدوق قبل از سید رضى در کتاب من لا یحضره الفقیه ضمن وصایاى على(علیه السلام) به فرزندش محمد بن حنفیة آورده است. (من لا یحضره الفقیه، ج 4، ص 390)

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.